De dikte van de atmosfeer waar het licht doorheen gaat, als veelvoud van die in het zenit (luchtmassa 1). Op 30° hoogte is ze 2 en op 10° bijna 6: het beeld is daar zwakker, roder en onrustiger. Vandaar het nut van objecten waarnemen rond hun culminatie.
Verwante begrippen
- Zenit
Het punt aan de hemel recht boven je hoofd, op 90° hoogte. Daar kijk je door de minste lucht, dus zijn de beelden er het scherpst en helderst. Het tegenovergestelde punt, onder je voeten, is het nadir.
- Culminatie
De doorgang van een object door de meridiaan, op het hoogste punt van zijn baan; het beste moment om het waar te nemen. Voor een object ten zuiden van het zenit is de hoogte dan 90° − breedtegraad + declinatie. Vanuit Utrecht (52,1°) culmineert de Orionnevel (−5,4°) op ongeveer 32,5°.
- Seeing
De onrust van de atmosfeer die beelden laat dansen en koken; ze laat ook de sterren twinkelen. Je meet haar in boogseconden (de grootte van een ster op een foto) of op schalen van 1 tot 10 (Pickering) of I tot V (Antoniadi). Ze beperkt hoge vergrotingen veel vaker dan het instrument.
- Atmosferische refractie
De atmosfeer buigt het licht van de sterren af en laat objecten hoger lijken dan ze staan: ongeveer 0,5° op de horizon, amper 1′ op 45° hoogte. Wanneer de zon de horizon lijkt te raken, is ze in werkelijkheid al onder. De astronavigatie corrigeert ervoor.
← De hele woordenlijst