superlight

OutilsToolsToolsHerramientasStrumenti工具ИнструментыFerramentasToolsツール

Oculairs: vergroting en gezichtsveld

In het oculair

Elke cirkel is het werkelijke gezichtsveld van een oculair, op de schaal van het object. Noorden boven, oosten links, zoals op een kaart.

Kaarten: sterren tot magnitude 9 (Hipparcos, Tycho-2), objecten uit OpenNGC, nevelcontouren uit OpenNGC en Stellarium.

Foto’s: Digitized Sky Survey 2 (STScI, Caltech, AAO, ESO), via de dienst hips2fits van het CDS. Maan: NASA/GSFC/Arizona State University (LRO).

Hoe het werkt

Voer je instrument in, stel je oculairset samen en vergelijk: welke vergroting, welk gezichtsveld, en hoe M31 of M57 er in elk oculair uitziet. De cirkels staan op schaal op hemelkaarten of op echte foto’s.

De vergroting is de brandpuntsafstand van het instrument gedeeld door die van het oculair: een Newtontelescoop van 650 mm met een oculair van 10 mm vergroot 65 keer. Een Barlowlens vermenigvuldigt de brandpuntsafstand van het instrument, een focal reducer deelt hem.

Het werkelijke gezichtsveld, wat je in het oculair ziet, is ongeveer het schijnbare gezichtsveld gedeeld door de vergroting: 50° / 65 = 0,77°, anderhalve volle maan. De exacte waarde volgt uit de veldstop van het oculair als die bekend is; je kunt hem met de hand invoeren. De schijnbare gezichtsvelden in de lijsten zijn de nominale catalogusgegevens.

De uittreepupil is de breedte van de lichtbundel die het oculair verlaat: de opening gedeeld door de vergroting. Boven 7 mm is hij breder dan de pupil van het oog en gaat een deel van het licht verloren; onder 0,5 mm (een vergroting van twee keer de opening in millimeter) wordt het beeld donker en wazig.

De kaarten tonen sterren tot magnitude 9 en objecten op hun catalogusgrootte; de beelden zijn uitsneden uit de Digitized Sky Survey op dezelfde schaal. In een echt oculair is het beeld, afhankelijk van het instrument, vaak gespiegeld of omgekeerd, en nevels zijn veel zwakker dan op foto’s.